Elke paklijst voor een nationaal park met kinderen zegt dezelfde twee dingen over signaal. Download de offline kaart. Download wat podcasts. Beide zijn correct en geen van beide helpt om zeven uur 's avonds, wanneer de kaart zijn werk heeft gedaan, de podcast is afgelopen, de kinderen al twee uur in een autostoeltje zitten en er nog steeds geen manier is om iets op te zoeken. De leemte in parkadvies is niet navigatie. Het zijn de uren gezelschap die je zelf moet voorzien, en dit is een gids om die te vullen, met MileSmile die het deel voor zijn rekening neemt waarin iemand de vragen moet blijven stellen.
Waar het signaal daadwerkelijk verdwijnt
Parken verliezen dekking op voorspelbare plaatsen, en als je die kent, kun je je erop voorbereiden in plaats van verrast te worden.
Canyons en valleien zijn de voor de hand liggende, omdat de rotsen tussen jou en alles zitten. Dicht bos verzwakt een signaal aanzienlijk. Lange toegangswegen naar parken hebben vaak helemaal geen bereik over hun hele lengte, omdat er niemand langs woont om een mast voor te bouwen. Campings worden vaak precies geplaatst waar een signaal niet kan komen, wat deels de reden is waarom ze zo aangenaam zijn. En de parkeerplaats van het bezoekerscentrum heeft meestal één zwakke streep die door iedereen op de parkeerplaats wordt gedeeld, wat zich slechter gedraagt dan helemaal geen strepen, omdat alles probeert en alles time-out krijgt.
Het patroon dat de moeite waard is om te onthouden: je hebt bereik in de toegangsplaats en bij de poort, en daarna moet je ervan uitgaan dat je geen bereik hebt totdat je weer naar buiten komt.
De drie dode zones die belangrijk zijn met kinderen
De rit ernaartoe
Dit is de langste en minst geplande. De toegangsweg naar een groot park kan een uur of langer duren vanaf de laatste stad, en het is bijna allemaal bomen, haarspeldbochten en uitzicht. Volwassenen vinden dat rustgevend. Een zesjarige vindt het identiek aan elk ander stuk weg, alleen met meer bochten.
De shuttlewachtrij en de parkeerplaats bij de trailhead
Twintig tot veertig minuten staan, meestal in de zon, meestal nadat iedereen al heeft gezeten. Niemand plant iets voor dit tijdslot en het is degene die de eerste echte ruzie van de dag veroorzaakt.
De avond
Het avondeten is achter de rug, het is nog niet donker genoeg om te slapen, er is geen scherm dat de moeite waard is om naar te kijken en de volwassenen zijn moe op een manier die de kinderen niet zijn. Dit is het tijdslot waarin een gezin ofwel iets samen te doen heeft of uiteenvalt in mensen die wachten op bedtijd.
Wat je vóór de poort moet laden
Doe dit allemaal via de wifi in de stad, niet op de toegangsweg, waar het signaal al aan het verdwijnen is.
- De eigen app en kaart van het park. De meeste grote parken publiceren er een, en de offline kaart is beter dan een algemene kaart-app omdat deze de paden, de shuttlehaltes en de toiletten bevat.
- Een algemene offline kaart van de regio. Voor de terugreis en voor de stad waar je wilt dineren.
- Muziek, en één lang ding. Een album per persoon en een luisterboek of podcastserie die langer dan een uur duurt.
- Eén film per kind. Niet voor het park. Voor de rit naar huis in het donker, wanneer al het andere is opgebruikt.
- Vragen en hun stem. Als je een gespreksspel meeneemt, is dit het deel dat gedownload moet worden, niet alleen geïnstalleerd.
De laatste wordt vaak overgeslagen, omdat een gespreksspel het gevoel geeft dat het niets nodig heeft. Dat heeft het wel. Een spel dat je een nieuwe vraag stelt, vraagt erom aan een server, en die server is niet bereikbaar vanuit een canyon.
De auto-uren waar niemand rekening mee houdt
Tel een parkdag eerlijk op en een verrassend groot deel ervan wordt in de auto doorgebracht. De rit ernaartoe, de rit tussen de trailhead en het uitkijkpunt, de rit naar de camping, de rit terug voor benodigdheden omdat je iets vergeten bent. Die uren hebben een vorm die de meeste activiteiten niet passen: iedereen zit vastgegespt, kijkt naar voren, kan niets lang vasthouden, en de persoon die het meest weet over het vermaken van deze specifieke groep, rijdt.
Dit is precies het probleem waarvoor MileSmile's Automodus is gebouwd. De app leest een vraag hardop voor, iedereen antwoordt, en de bestuurder gaat naar de volgende met de knoppen die al op het stuur zitten. Niemand houdt een telefoon vast, niemand kijkt naar beneden, en de bestuurder is een speler in plaats van een onbetaalde gastheer.
Om dat in een park te laten werken, moet het eerst gedownload worden. In de app stel je een onderwerp of een deck in op audio, wat zowel de vragen als de opgenomen stem op de telefoon opslaat. Daarna gaat de Automodus door de hele toegangsweg, zelfs als de telefoon in vliegtuigmodus staat. Als je het op tekst instelt, worden alleen de vragen opgeslagen, wat lichter is en prima voor een passagier die ze voorleest.
Hoeveel mee te nemen
Voor je eigen onderwerpen houdt de app tussen de 20 en 100 vragen klaar, instelbaar in tientallen. Twintig is genoeg voor een schoolrit. Voor een parkweekend zet je het aantal hoog, want het hele punt is dat je het niet kunt aanvullen zodra je binnen bent. Kant-en-klare decks downloaden volledig, en je kunt er maximaal 25 tegelijk op de telefoon bewaren, dus een paar pakketten gekozen voor de leeftijden in je auto dekken een lange reis.
De audio neemt de meeste ruimte in beslag. Waar mogelijk vertelt de app je ongeveer hoe groot de download is voordat deze begint, en in Instellingen staat een rij die aangeeft hoeveel de gedownloade audio momenteel gebruikt, die alles verwijdert zodra je bevestigt. Het verwijderen van de audio behoudt de vragen, wat je wilt als je op dag drie ruimte vrijmaakt voor foto's.
Spelen met een groep van verschillende leeftijden
Het moeilijkste aan parkreizen is het leeftijdsverschil. Een vierjarige, een negenjarige, twee volwassenen en een grootouder delen geen spel.
Twee dingen helpen. Ten eerste, kies vragen die geen verkeerd antwoord hebben, zodat niemand verliest. Uitpakken vraagt de groep om te praten over iets wat jullie net hebben gedaan, wat op een parkdag betekent het pad dat je net hebt gelopen, en een vierjarige is net zo gekwalificeerd om daarop te antwoorden als wie dan ook. Ten tweede, gebruik een spel waarbij fout zijn grappig is in plaats van gênant. Wat zou ik zeggen? vraagt iedereen om te raden hoe één persoon zou antwoorden, dus het kind dat zijn grootvader correct raadt, wint iets beters dan een punt.
Snelle Quiz en Feit of Fictie zijn de spellen om te bewaren voor wanneer de groep energie heeft. Ze hebben juiste antwoorden, wat spannend is als iedereen fris is en ontmoedigend aan het einde van een lange dag op het pad.
De avond zonder schermen
Na het avondeten is een parkreis ofwel memorabel of slechts lang. Het voordeel dat je hebt, is dat niemand iets kan controleren, wat de ontsnappingsroute verwijdert die de meeste familiegesprekken thuis beëindigt.
Stel een onderwerp in op de reis die je daadwerkelijk maakt. In MileSmile is dat een standaardonderwerp genaamd Onze Huidige Reis, en het is de moeite waard om te gebruiken in plaats van iets generieks, omdat de antwoorden hetgeen worden dat je je herinnert van de week. Stel de vragen van het scherm af met de telefoon met het scherm omhoog op tafel, of laat de stem ze voorlezen als je die hebt gedownload. Tien vragen is genoeg. Stop voordat iemand wil dat je stopt.
Probeer hier geen lange gestructureerde avond van te maken. De versie die werkt is kort, eindigt vroeg en wordt de volgende avond opnieuw gevraagd.
Wat nog steeds niet zal werken
Twee eerlijke beperkingen. De microfoonknop, die je tikt om te zeggen welk spel je wilt of om een nieuw onderwerp te benoemen, heeft een verbinding nodig, dus in het park kies je in plaats daarvan van het scherm. En opgeslagen vragen raken op. Als je een hele toegangsweg en een hele avond speelt met twintig opgeslagen vragen, zal de app je vertellen dat dat alles is wat het heeft bewaard en je vragen om opnieuw verbinding te maken. Het aantal hoger instellen voordat je vertrekt, is de enige oplossing.
De checklist voor de poort
| Vóór de poort | Waarom |
|---|---|
| Park-app plus offline wandelkaart | Paden, shuttles en toiletten die een algemene kaart mist |
| Regionale offline kaart | De weg terug, en diner in de stad |
| Muziek en één luisterboek | Lange stukken waar niemand wil praten |
| Eén film per kind | De rit naar huis na zonsondergang |
| Gespreksonderwerp ingesteld op audio | Automodus blijft voorlezen zonder signaal |
| Aantal vragen verhoogd naar 100 | Je kunt het niet aanvullen in het park |
| Alles opgeladen, plus een powerbank | Zoeken naar signaal put een batterij snel uit |
Nog één ding over het signaal
Zet de telefoons in vliegtuigmodus zodra je de poort gepasseerd bent. Een telefoon zonder bereik besteedt de dag aan het zoeken naar een mast, en dat zoeken is zwaar voor de batterij, en het zoeken levert niets op, want er is niets te vinden.
Het beantwoordt ook de vraag voor iedereen. Niemand controleert iets omdat niemand dat kan, en de week verandert in die waarin je kinderen vier dagen lang met je praatten. Dat is geen nadeel van de dode zone. Het is de belangrijkste reden waarom mensen überhaupt zo ver rijden.